Fasady około-parametryczne: projekty studentów z KN Architektury Informacyjnej

Studenci Wydziału Architektury, działający w Kole Naukowym Architektury Informacyjnej, przygotowali trzy projekty fasad około-parametrycznych. Sprawdźcie efekty ich pracy!  

Projekt zakładał stworzenie serii prototypów fasad architektonicznych, projektowanych z wykorzystaniem narzędzi parametrycznych. Jego celem było badanie możliwości kształtowania złożonych form oraz ich optymalizacji pod względem estetycznym i funkcjonalnym. W ramach działań członkowie Koła Naukowego Architektury Informacyjnej opracowali modele cyfrowe, a następnie przełożyli je na fizyczne prototypy. Efektem projektu są modele fasad w pomniejszonej skali, wykonane przy użyciu druku 3D, technologii CNC oraz różnych materiałów, takich jak tworzywa sztuczne, drewno czy metal.

Projekt grupy 1 w składzie: Monika Sokołowska, Martyna Hypta, Ewa Romańczuk

Motywem przewodnim fasady stały się fasady kinetyczne, czyli dynamiczne struktury reagujące na zmienne warunki zewnętrzne. Elewację tworzy system niezależnie obracających się metalowych modułów w kształcie rombów, osadzonych na metalowo-drewnianej podkonstrukcji za pomocą łączników drukowanych w technologii 3D. Każdy element może zmieniać swoje położenie, dostosowując stopień zacienienia poszczególnych fragmentów fasady. Rytmiczny układ rombów tworzy płynną, falującą kompozycję, która pod wpływem światła przybiera efekt migoczącej łuski. Dzięki zmienności ustawienia modułów fasada nieustannie zmienia swój wygląd, łącząc funkcję praktycznej osłony przeciwsłonecznej z dynamicznym wyrazem architektonicznym.

Prace rozpoczęły się od koncepcji fasady złożonej z ruchomych elementów oraz określenia ich kształtu, skali i układu za pomocą modelu w Grasshopperze. Następnie zespół skupił się na opracowaniu konstrukcji i mechanizmu obrotu, testując kolejne warianty drukowanych w 3D łączników na uproszczonych prototypach. Po wybraniu docelowego rozwiązania przyszedł czas na wykonanie modelu: cięcie metalowych modułów, budowę podkonstrukcji, druk łączników i montaż całości w MakerSpace i modelarni. Proces zakończyła prezentacja projektu podczas konferencji Focus on Cities, gdzie na przykładzie modelu opowiedziano o idei fasad dynamicznych.

Obraz (old)

Projekt grupy 2 w składzie: Jędrzej Świątek, Hanna Słyk, Maja Mazur, Dagmara Legień

Twórcy projektu szukali odpowiedzi na pytania, jak pokazać jego geometrię i co sprawia, że jest parametryczny. Postawili na jedną z najbardziej znanych funkcji programu Grasshopper – Attractor, czyli punkt przyciągania. Za podstawę przyjęli okręgi, między którymi poprowadzili krzywe. Im dalej od danej linii, tym mniejsze powstają okręgi.

W kontekście paneli elewacyjnych okrągłe otwory mogą regulować dostęp światła słonecznego i nagrzewanie wnętrza budynku, a sam panel może być dodatkowo regulowany przez obracanie. Panele wykonano ze szkła akrylowego, znanego jako pleksi, które może mieć różną przejrzystość i kolorystykę, pozwalając na lepsze dopasowanie do funkcji budynku.

Inspiracją były m.in. Warsaw Unit autorstwa pracowni PBPA, gdzie zastosowano „smoczą skórę” jako system mobilnych elementów, oraz parking w Kopenhadze zaprojektowany przez 3XN, z nieregularnym rytmem stworzonym dzięki modyfikacji jednego elementu.

Obraz (old)

Projekt grupy 3 w składzie: Bartłomiej Kisiel, Mateusz Tokarczyk, Urszula Guz

Motywem przewodnim fasady stała się przystań dla ptaków. W procesie projektowym zespół skupił się na lekkości konstrukcji i łatwej integracji z istniejącymi lub dopiero powstającymi obiektami. Zwrócił także uwagę na możliwość wymiany zużytych elementów.

Fasadę stanowi szkieletowe rusztowanie o module kwadratu, łatwe w montażu i demontażu dzięki zaprojektowanemu systemowi łączników. Wewnątrz szkieletu znajduje się wypełnienie w postaci wsuwanych, powtarzalnych komponentów, które jednocześnie usztywniają konstrukcję. Wśród nich znalazły się habitaty, moduły domków dla ptaków i „krzewy” z przecinających się, perforowanych prętów, tworzące potencjalne miejsca sprzyjające zakładaniu gniazd, oraz przystanie, czyli moduły karmników i poidełek. Całość zacienia i chroni obiekt przed przegrzewaniem, a jednocześnie tworzy unikalny wyraz architektury przeznaczonej nie tylko dla ludzi.

Obraz (old)