Kondensacja kropelkowa, powszechnie uznawana za wysoce efektywny mechanizm wymiany ciepła, nadal nie została wdrożona w zastosowaniach przemysłowych. Ostatnie postępy w semi-analitycznym modelowaniu kondensacji wskazały na istnienia optymalnego kąta zwilżania, sprzyjającego zwiększeniu efektywności tego procesu. W niniejszej pracy przedstawiono pierwsze badania eksperymentalne potwierdzające te przewidywania. Wykorzystując samoorganizujące się monowarstwy tioli na gładkich powierzchniach pokrytych złotem, systematycznie badaliśmy kąty zwilżania w zakresie od 84° do 115° w komorze klimatycznej z kontrolą ciśnienia i temperatury, w warunkach braku gazów niekondensujących. Wyniki eksperymentów wykazały, że optymalny kąt zwilżania dla procesu kondensacji mieści się w przedziale od 96° do 105°. Co istotne, choć uzyskane wyniki potwierdzają przewidywania dotyczące istnienia optymalnego kąta zwilżania, konkretne wartości oraz ich wpływ różnią się od wcześniejszych doniesień. Poprzez eksperymentalne wykazanie wyższych współczynników wymiany ciepła podczas kondensacji dla pośrednich wartości kąta zwilżania, badanie jednoznacznie pokazuje, że wysoka hydrofobowość nie musi być pożądaną właściwością powierzchni skraplacza. Wnioski płynące z tej pracy otwierają nowe możliwości poprawy kondensacji kroplowej w różnych procesach przemysłowych, takich jak obiegi parowe czy separacja cieczy.

Obszary miejskie są w nieproporcjonalnie dużym stopniu dotknięte kryzysem środowiskowym, co sprawia, że adaptacja do zmiany klimatu stanowi pilne wyzwanie dla miast. Rozwiązania oparte na przyrodzie (Nature-based Solutions, NbS) zwiększają odporność miast przez wspieranie miejskiej zielonej infrastruktury (urban green infrastructure, UGI) i dostarczanie istotnych usług ekosystemowych (ecosystem services, ES). Jednak większość badań nad ES koncentruje się na analizach prowadzonych w skali krajowej i na naturalnych terenach otwartych, pozostawiając istotną lukę w wiedzy dotyczącą świadczenia ES w skali sąsiedztwa (osiedla). W celu uzupełnienia tej luki w omawianych tutaj badaniach, oceniono zdolność terenów zaadaptowanych do skutków zmiany klimatu do dostarczania szerokiego zakresu ES i przeanalizowano, w jaki sposób lokalnie wdrażane NbS wpływają na świadczenie ES. Ocenie poddano 17 przestrzeni miejskich, obejmujących osiedla mieszkaniowe, lokalne parki, tereny szkolne, place publiczne oraz miejskie gospodarstwa rolne, zlokalizowanych w Oslo (NO), Kopenhadze (DK) i Malmö (SE). Z wykorzystaniem oceny eksperckiej przeanalizowano różnorodność i intensywność 32 usług ekosystemowych (3 zaopatrzeniowe, 16 regulacyjnych, 13 kulturowych), wykraczając poza usługi bezpośrednio związane z adaptacją do zmiany klimatu. Analizy statystyczne (PERMANOVA, k-means) potwierdziły istotność zaobserwowanych wzorców. Najczęściej identyfikowanymi usługami ekosystemowymi były wspieranie zdrowia psychicznego, zapewnianie przestrzeni rekreacyjnej i regulacja warunków klimatycznych. Kulturowe usługi ekosystemów (cultural ecosystem services, CES) były najsilniej reprezentowanymi ES we wszystkich badanych obszarach łącznie, co podkreśla znaczące korzyści społeczne wynikające z wdrażania NbS. Usługi regulacyjne (regulating ecosystem services, RES) były bardziej widoczne na terenach poddanych modernizacji z wykorzystaniem NbS, podczas gdy CES dominowały w obszarach projektowanych od podstaw z zastosowaniem NbS. Najwyższy ogólny poziom świadczenia ES zaobserwowano na osiedlu Västra Hamnen w Malmö, które jest przykładem rewitalizacji terenu poprzemysłowego (brownfield redevelopment), co pokazuje, że dobrze zintegrowane NbS mogą maksymalizować korzyści wynikające z usług ekosystemowych. Uzyskane wyniki podkreślają kluczową rolę osiedli miejskich w adaptacji do zmiany klimatu i wspierają potrzebę włączania NbS w tkankę miejską w zróżnicowanych kontekstach w celu wzmacniania odporności ekologicznej i społecznej.

Procesy lokalnego porządkowania pierwiastków stopowych poprzedzające wydzielanie faz umacniających w stopach AlMgSi z dodatkiem srebra były badane z zastosowaniem skaningowej mikroskopii elektronowej o rozdzielczości atomowej. Głównym celem badań było zrozumienie zjawiska porządkowania dodatków stopowych przed zarodkowaniem nowych faz. Obserwacje mikroskopowe zostały uzupełnione o pomiary oporu elektrycznego w czasie obróbki cieplnej a także różnicową kalorymetrię. Zastosowanie tych metod pozwoliło na uzyskanie kompletnego obrazu procesu porządkowania przesyconego roztworu stałego w czasie sztucznego starzenia. Wykazano, że atomy srebra biorą udział w tworzeniu klastrów atomowych oraz wzroście wydzieleń faz umacniających od początkowych etapów przemian. Jest to zjawisko niezwykle istotne pod kątem kształtowania właściwości na drodze umocnienia wydzieleniowego. W nierównowagowym roztworze stałym, atomy Ag tworzą klastry Mg-Ag razem z wakansami, ograniczając tym samym możliwość dyfuzji innych pierwiastków rozpuszczonych w osnowie. Prowadzi to do rozdrobnienia wydzieleń faz umacniających względem konwencjonalnego procesu. Dodatkowo, nowoutworzone wydzielenia cechuje obecność aglomeratów atomów Ag na powierzchni rozdziału faz. Ostatecznie skutkuje to podniesieniem twardości stopu o 30HV0.2 ponad poziom typowy dla stopów AlMgSi. Pomimo, że atomy srebra wpływają na mechanizm zarodkowania i wzrostu faz umacniających, skład fazowy w stanie umocnionym pozostaje bez zmian względem konwencjonalnych stopów tego typu. Znajduje to potwierdzenie w analizie składu chemicznego oraz wzajemnych relacji krystalograficznych pomiędzy wydzieleniem a osnową. Zastosowanie nowoczesnych metod bezpośredniej obserwacji procesu klastrowania wraz z analizą ilościową na różnych etapach została zastosowana po raz pierwszy w celu wykazania roli srebra w zarodkowaniu w wzroście faz umacniających w stopie AlMgSi.

Geodezyjna baza referencyjna EURO5000, będąca precyzyjnym obiektem pomiarowym o długości 5 km, została utworzona i zweryfikowana na istniejącym Poligonie Geodynamicznym w Pienińskim Pasie Skałkowym w Polsce, wybranym ze względu na potwierdzoną przez ponad 40 lat badań,  stabilność geodynamiczną. W ciągu trzech lat realizacji projektu pracownicy Wydziału Geodezji i Kartografii  Politechniki Warszawskiej wykonali precyzyjne wyznaczenia długości bazy referencyjnej  poprzez powtarzane kampanie pomiarowe GNSS (precyzyjne pomiary satelitarne ) i EDM (precyzyjne pomiary dalmierzami elektromagnetycznymi), opracowując szczegółowy budżet niepewności pomiarowej. Stabilność nowo zainstalowanych punktów była rygorystycznie monitorowana, co przyczyniło się do kompleksowej oceny wiarygodności pomiaru. Odległości  zostały niezależnie zweryfikowane za pomocą dwóch zaawansowanych metod. Wyznaczone odległości referencyjne zostały potwierdzone przez Universitat Politècnica de València z wykorzystaniem precyzyjnej metodologii GBDM+GNSS oraz przez Conservatoire National des Arts et Métiers przy użyciu innowacyjnego, dwukolorowego optycznego systemu telemetrycznego Arpent ADM, skutecznie ograniczającego problemy związane z wpływem współczynnika refrakcji atmosferycznej. We wszystkich przypadkach wyniki uzyskane niezależnymi metodami wykazały wysoką zgodność z wyznaczonymi wartościami referencyjnymi w granicach deklarowanej dokładności pomiarowej. Utworzona baza EURO5000 pełni obecnie funkcję europejskiego wzorca referencyjnego dla precyzyjnych pomiarów odległości do 5 km, osiągając wyjątkowo niską niepewność pomiarową poniżej 1 mm (k = 2). Baza EURO5000 stanowi również  cenne narzędzie do kalibracji geodezyjnych instrumentów dalekiego zasięgu.
Pozdrawiam serdecznie
 

Strukturalny monitoring obiektów inżynierskich (structural health monitoring, SHM) oparty na falach mechanicznych propagujących się w ich strukturze (guided waves, GW) wzbudza w ostatnich latach duże zainteresowanie, szczególnie w odniesieniu do konstrukcji cienkościennych. Fale GW są bardzo atrakcyjne, ponieważ umożliwiają inspekcję dużych obszarów struktury przy użyciu niewielkiej liczby dyskretnych czujników oraz wykazują czułość na trudno dostrzegalne uszkodzenia mechaniczne. Wykorzystanie czujników światłowodowych z siatką Bragga (fiber Bragg grating, FBG) do detekcji fal GW zyskuje coraz większą uwagę. Czujniki FBG wykazały szereg unikalnych właściwości, takich jak możliwość budowania czujników zdalnych, sprzężenia akustycznego czy filtrowania modów. Jednak ich zastosowanie do detekcji fal GW było dotychczas ograniczone ze względu na niewystarczającą czułość i niską powtarzalność działania czujników. Powodem jest stosowanie czujnika wykonanego w cylindrycznym, standardowym jednomodowym światłowodzie telekomunikacyjnym (SMF), dla którego powierzchnia kontaktu z konstrukcją badaną jest niewielka, stąd wpływ fal mechanicznych (tzw. sprzężenie) na czujnik jest znikome. Rozwiązaniem tego problemu jest zastosowanie światłowodu typu D, z tzw. ściętym płaszczem, który umożliwia zwiększenie powierzchni kontaktu i poprawę sprzężenia, a więc i poprawę czułości. W prezentowanej pracy po raz pierwszy zbadano efektywność sprzężenia oraz tłumienie fal GW w światłowodach typu D z wykorzystaniem analizy numerycznej i eksperymentalnej. W części eksperymentalnej zastosowano skanujący laserowy wibrometr dopplerowski (scanning laser Doppler vibrometer, SLDV) oraz czujniki FBG w konfiguracji filtrowania krawędziowego (edge filtering configuration). Uzyskane wyniki wskazują, że efektywność sprzężenia dla światłowodu typu D wzrosła o 50% w porównaniu ze światłowodem SMF, podczas gdy charakterystyki tłumienia są porównywalne. Zwiększona efektywność sprzężenia może umożliwić szersze wykorzystanie światłowodów typu D w systemach monitoringu konstrukcji (SHM) opartych na falach GW.

Rozwój małocząsteczkowych barwników wykazujących silną i dostrajalną absorpcję w zakresie drugiego okna bliskiej podczerwieni (NIR-II, 1000–1700 nm) pozostaje jednym z głównych wyzwań dla zastosowań optoelektronicznych i biomedycznych, napędzając nowe ścieżki poszukiwania niekonwencjonalnych układów π-sprzężonych. W tym kontekście, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (polycyclic aromatic hydrocarbons, PAHs) są obiecującymi kandydatami, przy czym architektury molekularne zawierające ugrupowania azulenu umożliwiają uzyskanie małych przerw energetycznych. Jednakże, brak wydajnych strategii syntezy w znacznym stopniu ograniczał dotychczas wykorzystanie tego typu układów, utrudniając systematyczne badania zależności struktura–właściwości oraz ograniczając ich zastosowanie jako funkcjonalnych materiałów aktywnych w zakresie NIR. W niniejszej pracy przedstawiono syntezę związku 2-diMes, będącego PAH o wzorze C66, który stanowi pierwszy PAH zawierający sześć podjednostek azulenu w obrębie pełni sprzężonego układu. Ten węglowodór, będący zamkniętopowłokowym analogiem heksabenzoperylenu (HBP), wykazuje wyjątkowo małą przerwę HOMO–LUMO. Atrakcyjna topologia związku 2-diMes prowadzi do intensywnej absorpcji w bliskiej podczerwieni z początkiem pasma sięgającym 1450 nm (0,85 eV) oraz niewielką przerwą elektrochemiczną wynoszącą 1,13 V. Co istotne, 2-diMes jest również wysoce fotostabilnym barwnikiem fotoakustycznym, działającym w zakresie NIR-II, łącząc silną odpowiedź fotoakustyczną z doskonałą rozpuszczalnością w powszechnie stosowanych rozpuszczalnikach organicznych. Badania spektroelektrochemiczne oraz miareczkowania wykazały dalsze przesunięcie absorpcji ku dłuższym falom po utlenieniu, przy czym rodnikowy kation [2-diMes]•+ absorbował powyżej 3200 nm (0,39 eV), natomiast dikation [2-diMes]2+ wykazywał absorpcję do 2600 nm (0,48 eV). Uzyskane wyniki wskazują, że bogate w ugrupowania azulenu PAHs stanowią perspektywiczną i wciąż słabo zbadaną platformę do racjonalnego projektowania barwników nowej generacji działających w zakresie NIR-II oraz funkcjonalnych materiałów organicznych.

Badania przedstawione w artykule pokazały, że mechanochemiczna synteza nierozpuszczalnych w wodzie, dendrytycznych receptorów wykazujących efekt emisji indukowanej agregacją (AIE) umożliwia selektywne fluorescencyjne wykrywanie antybiotyku ceftazydymu w środowisku zawierającym do 99% objętości wody. Selektywność względem strukturalnie pokrewnych β-laktamów potwierdzono za pomocą miareczkowań, obliczeń DFT oraz badań NMR. Proces detekcji jest wiarygodny w wodzie wodociągowej, artezyjskich wodach gruntowych oraz wodzie morskiej, przy granicy wykrywalności (limit of detection, LOD) wynoszącej zaledwie 1,1 µM.

Rozwój małocząsteczkowych barwników wykazujących silną i dostrajalną absorpcję w zakresie drugiego okna bliskiej podczerwieni (NIR-II, 1000–1700 nm) pozostaje jednym z głównych wyzwań dla zastosowań optoelektronicznych i biomedycznych, napędzając nowe ścieżki poszukiwania niekonwencjonalnych układów π-sprzężonych. W tym kontekście, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (polycyclic aromatic hydrocarbons, PAHs) są obiecującymi kandydatami, przy czym architektury molekularne zawierające ugrupowania azulenu umożliwiają uzyskanie małych przerw energetycznych. Jednakże, brak wydajnych strategii syntezy w znacznym stopniu ograniczał dotychczas wykorzystanie tego typu układów, utrudniając systematyczne badania zależności struktura–właściwości oraz ograniczając ich zastosowanie jako funkcjonalnych materiałów aktywnych w zakresie NIR. W niniejszej pracy przedstawiono syntezę związku 2-diMes, będącego PAH o wzorze C66, który stanowi pierwszy PAH zawierający sześć podjednostek azulenu w obrębie pełni sprzężonego układu. Ten węglowodór, będący zamkniętopowłokowym analogiem heksabenzoperylenu (HBP), wykazuje wyjątkowo małą przerwę HOMO–LUMO. Atrakcyjna topologia związku 2-diMes prowadzi do intensywnej absorpcji w bliskiej podczerwieni z początkiem pasma sięgającym 1450 nm (0,85 eV) oraz niewielką przerwą elektrochemiczną wynoszącą 1,13 V. Co istotne, 2-diMes jest również wysoce fotostabilnym barwnikiem fotoakustycznym, działającym w zakresie NIR-II, łącząc silną odpowiedź fotoakustyczną z doskonałą rozpuszczalnością w powszechnie stosowanych rozpuszczalnikach organicznych. Badania spektroelektrochemiczne oraz miareczkowania wykazały dalsze przesunięcie absorpcji ku dłuższym falom po utlenieniu, przy czym rodnikowy kation [2-diMes]•+ absorbował powyżej 3200 nm (0,39 eV), natomiast dikation [2-diMes]2+ wykazywał absorpcję do 2600 nm (0,48 eV). Uzyskane wyniki wskazują, że bogate w ugrupowania azulenu PAHs stanowią perspektywiczną i wciąż słabo zbadaną platformę do racjonalnego projektowania barwników nowej generacji działających w zakresie NIR-II oraz funkcjonalnych materiałów organicznych.

Artykuł dotyczy predykcji momentu obrotowego w warunkach quasi- statycznego odkształcania w układach z histerezą, zilustrowanej na przykładzie skrętnego tłumika z próżniowo upakowanymi granulatami (Vacuum Packed Particles Torsional Damper, VPPTD). Zastosowano zmodyfikowany model Bouca–Wena (rozszerzony o dodatkowe składowe tarcia suchego oraz nieliniowej sztywności), którego parametry uogólniono jako funkcje podciśnienia w komorze. Badania przeprowadzono na zbiorze danych zawierającym 𝑛 = 399 200 próbek wygenerowanych dla wielu konfiguracji podciśnienia i materiałów. Porównano pięć architektur sieci neuronowych, w tym model z pojedynczym wyjściem oraz warianty wielowyjściowe przewidujące pośrednie zmienne modelu Bouca–Wena przed estymacją momentu obrotowego 𝑀. Przeanalizowano dwie strategie redukcji danych wejściowych: (S1) wyłącznie parametry fizyczne modelu oraz (S2) minimalny zestaw sterujący (𝑝, materiał) rozszerzony o wybrane sygnały pośrednie. Selekcję cech przeprowadzono z wykorzystaniem korelacji dla pomiarów powtarzanych (rmcorr), grupowania metodą permutacji blokowej oraz analizy SHAP; strojenie hiperparametrów wykonano za pomocą Hyperopt. Najwyższą dokładność uzyskano dla strategii S2: architektura wielowyjściowa z połączeniami typu skip-connections osiągnęła MAE(𝑀) = 0,043 Nm (≈ 0,18%𝜎𝑀) dla pełnego zestawu zmiennych pośrednich (𝐼𝑁𝑉𝐼), natomiast przy wykorzystaniu jedynie czterech wejść {𝜑, sign(𝜑̇), 𝑝, materiał} (𝐼𝑁𝐼𝑉𝑏) utrzymano wartość MAE(𝑀) = 0,051 Nm (≈ 0,21%𝜎𝑀). Wykluczenie sygnałów dynamicznych (S1) zwiększało błąd do 0,38–0,61 Nm (≈ 1,6–2,5%𝜎𝑀). Testy odporności (szum Gaussowski, odwrócenie znaku sign(𝜑̇), maskowanie cech, wielokrotne podziały danych) potwierdziły większą stabilność konfiguracji 𝐼𝑁𝑉𝐼 oraz kluczową rolę zmiennej 𝜑 i poprawnego znaku 𝜑̇. Porównanie z klasycznymi regresorami (kNN, Random Forest, Gradient Boosting) wykazało, że choć w niektórych przypadkach były one konkurencyjne w warunkach szumu, nie zapewniały spójnej estymacji zmiennych pośrednich. Rekomendowanym rozwiązaniem jest architektura wielowyjściowa z połączeniami typu skip-connections; w zastosowaniach o ograniczonej dostępności czujników możliwe jest zastosowanie konfiguracji czterowejściowej, przy świadomym kompromisie w zakresie odporności modelu.

Interferometria szerokopolowa stanowi skuteczne narzędzie nanometrologii w fotonice półprzewodnikowej, jednak obecnie stosowane metody wymagają czasochłonnego skanowania lub rejestrowania kilku interferogramów przesuniętych w fazie oraz dalszego przetwarzania zrekonstruowanej mapy fazowej. Dodatkowo nie zapewniają one bezpośredniego wyznaczania niepewności mierzonych parametrów geometrycznych. W niniejszej pracy przedstawiono nowatorskie podejście do obrazowania obliczeniowego, wykorzystujące probabilistyczne wnioskowanie bayesowskie, umożliwiające wyznaczenie rozkładów a posteriori parametrów geometrycznych (np. wysokości i szerokości) mierzonego elementu półprzewodnikowego, na podstawie pojedynczego interferogramu. Wyznaczone rozkłady prawdopodobieństwa stanowią pełny i wiarygodny wynik pomiaru. Istotną zaletą proponowanej metody jest praca w trybie szerokopolowym i wykonywanie estymacji wartości parametrów dla dużej liczby pikseli, co znacząco redukuje niepewność pomiaru. Przetwarzanie danych bezpośrednio w domenie intensywności eliminuje problem propagacji szumu do rekonstruowanej mapy topografii obiektu i zapewnia wysoką wiarygodność pomiaru nawet w warunkach niskiego stosunku sygnału do szumu oraz subpikselowych przesunięć prążków interferencyjnych. Skuteczność proponowanego podejścia zweryfikowano zarówno w symulacjach numerycznych, wykazujących subnanometrową precyzję wyznaczania wysokości oraz nanometrową precyzję wyznaczania szerokości obiektu, jak i eksperymentalnie — dla metrologicznie certyfikowanego obiektu kalibracyjnego o wysokości 15 nm oraz dla falowodu optycznego o projektowanej wysokości 8 nm. Połączenie jednoramkowej akwizycji danych z probabilistycznym wnioskowaniem wskazuje na bayesowską nanometrologię obliczeniową jako obiecujące rozwiązanie dla szerokopolowych pomiarów z kwantyfikacją niepewności w nanofotonice półprzewodnikowej oraz monitorowaniu procesów technologicznych.
 

W zaprezentowanych badaniach skupiono się na zastosowaniu niskotemperaturowych roztworów stałych na bazie tlenku ceru jako nośników srebra do katalitycznego spalania sadzy. Katalizatory srebrowe osadzone na roztworach stałych wykazywały aktywność znacznie wyższą niż katalizatory oparte na niedomieszkowanym tlenku ceru. Choć tlenek ceru jest często badany jako katalizator lub nośnik katalityczny, niniejsze badanie pokazuje, że odpowiedni dobór domieszki może dodatkowo zwiększyć aktywność zarówno samych nośników cerowych, jak i otrzymanych katalizatorów srebrowych. Badania nad wpływem doboru domieszki na ogólny korzystny efekt wykorzystania niskotemperaturowych roztworów stałych jako nośników mogą okazać się przełomowe. Wszystkie zsyntetyzowane nośniki zawierają tylko jedną fazę, tj. strukturę typu fluorytu, charakterystyczną dla niedomieszkowanego tlenku ceru, o tej samej stałej sieci i tym samym stężeniu domieszki. Zbadano wpływ składu nośnika na wielkość krystalitów (dyfrakcja rentgenowska, XRD), kształt porów (fizysorpcja N₂), właściwości kwasowo-zasadowe (Py-FTIR, testy z użyciem wskaźników Hammetta) oraz stężenie wakansji (luk) tlenowych (spektroskopia Ramana). Mapy pokazujące rozmieszczenie jonów domieszek, t.j. Sr²⁺, Mg²⁺, Al³⁺ lub Zr⁴⁺ oraz fazy aktywnej (srebra) otrzymano metodami spektroskopii rentgenowskiej z dyspersją energii (EDX) oraz spektrometrii mas jonów wtórnych z pomiarem czasu przelotu (ToF-SIMS). Mapy te wykazały równomierne rozmieszczenie domieszek w ziarnach nośników. Srebro występowało głównie w postaci metalicznej warstwy na powierzchni nośników, jednak badane układy różniły się stężeniem utlenionych form srebra na powierzchni oraz redukowalnością nośników, co wykazano metodą termo-programowalnej desorpcji wodoru (H₂-TPD).

Przedstawiamy emitery wykorzystujące termicznie aktywowaną opóźnioną fluorescencję (TADF), mianowicie PTZ-Dipp-SO2B oraz PTZ-Dipp-(Bu)SO2B, zawierające dodatkową grupę n-butylową w rdzeniu 5,5-ditlenku 10H-dibenzo[b,e][1,4]tiaborininy (SO2B), która znacząco poprawia luminescencję układu w stanie stałym dzięki tzw. ‘efektowi wewnętrznej solwatacji’. W rozcieńczonych roztworach o niskiej polarności obie cząsteczki wykazują żółto-pomarańczową fotoluminescencję (λem = 561–588 nm), natomiast w amorficznych filmach obserwuje się emisję w zakresie światła czerwonego oraz bliskiej podczerwieni (NIR) (λem = 680–706 nm). Otrzymane związki zostały z powodzeniem zastosowane jako komponenty organicznych diod elektroluminescencyjnych (OLED). Chociaż oba związki mają podobną strukturę elektronową i wykazują porównywalną wydajność kwantową fotoluminescencji w roztworze, PTZ-Dipp-(Bu)SO2B okazuje się znacznie bardziej efektywnym luminoforem w stanie stałym niż jego odpowiednik niezawierający grupy butylowej. Zewnętrzna wydajność kwantowa diody (EQE) przy 7% zawartości związku w matrycy wynosi 12,2%, a w czystym filmie 1,0% dla PTZ-Dipp-(Bu)SO2B, podczas gdy dla PTZ-Dipp-SO2B wartości te są odpowiednio niższe i wynoszą 5,4% i 0,4%. Uważamy, że grupa n-butylowa zaburza otoczenie cząsteczki poprzez lokalne obniżenie polarności oraz ograniczenie tworzenia agregatów w stanie stałym. Zjawisko to określiliśmy mianem ‘efektu wewnętrznej solwatacji’ (internal solvation effect). Podsumowując, nasze badania pokazują w jaki sposób można sterować właściwościami diody OLED poprzez kontrolę oddziaływań cząsteczki emitera z otoczeniem.