Przejdź do treści

Publikacje

Wartość? 200 punktów

Publikacje to nieodłączna część pracy naukowców. To publikacje opisują i podsumowują dorobek badawczy, często wielomiesięczny albo nawet wieloletni wysiłek, budują pozycję naukowców i całych zespołów. Są także elementem ewaluacji – oceny konkretów osób, a co za tym udzie – całych dyscyplin.

Na poniższej liście prezentujemy najwyżej punktowane publikacje (czyli takie za 200 punktów), w które wkład mieli naukowcy z Politechniki Warszawskiej. Wykaz obejmuje dane od początku 2023 roku.

An optimized in vitro digestion protocol for evaluating zero-valent iron nanoparticles in plant-based food matrices

Nanocząstki żelaza na zerowym stopniu utlenienia (Fe(0) NPs) są coraz częściej wykorzystywane w rolnictwie i produkcji żywności, co budzi obawy dotyczące ich stabilności oraz biodostępności po spożyciu. W badaniu przeanalizowano przemiany nanocząstek Fe(0) podczas symulowanego trawienia w warunkach odpowiadających jamie ustnej, żołądkowi oraz jelitom. W trakcie prac badawczych wykorzystano dwie techniki: obrazowanie metodą skaningowej transmisyjnej mikroskopii elektronowej (STEM) oraz technikę spektrometrii mas z jonizacją w plazmie sprzężonej indukcyjnie (ICP-MS/MS) w trybie analizy pojedynczych cząstek. Protokół INFOGEST 2.0 dostosowano i zoptymalizowano do analizy próbek roślinnych zawierających nanocząstki żelaza.

W trakcie badań stwierdzono, że  amylaza ślinowa nie wpływała ani na nanocząstki Fe(0) ani na integralność matrycy roślinnej. Trawienie żołądkowe z udziałem pepsyny prowadziło do rozpuszczania i agregacji nanocząstek przy stężeniach pepsyny przekraczających 70 g·L⁻¹. W fazie jelitowej, w obecności pankreatyny i przy obojętnym pH, proces rozpuszczania ulegał częściowemu odwróceniu, prowadząc do powstania mieszaniny cząstek o średnicy około 45 nm, agregatów oraz jonowych form żelaza. Protokół zwalidowano z wykorzystaniem tkanek pomidora wzbogaconych nanocząstkami żelaza oraz certyfikowanego materiału odniesienia (CRM) w postaci liści pomidora. Rozmieszczenie żelaza było zróżnicowane w zależności od części rośliny, przy czym jego największą akumulację stwierdzono w korzeniach. Do badań in vitro przemian nanocząstek żelaza i ich biodostępności w roślinach przeznaczonych do spożycia zaleca się stosować zoptymalizowane stężenia enzymów: 0,5 g·L⁻¹ amylazy, 70 g·L⁻¹ pepsyny oraz 7 g·L⁻¹ pankreatyny.

Artykuł:

Food Chemistry

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Zuzanna Szymańska, Monika Kupiec, Lena Ruzik

Dyscyplina:

A dual-phase strain-transformable zirconium alloy with exceptional yield strength (1.2 GPa) and low elastic modulus (70 GPa) via TWIP and phase reversion

Niniejsza praca koncentruje się na opracowaniu nowego stopu Zr-12Nb-3Sn o dwufazowej mikrostrukturze, składającej się z fazy tetragonalnej o strukturze przestrzennie centrowanej (BCT) oraz fazy β, zaprojektowanego z myślą o uzyskaniu korzystnego połączenia wysokiej wytrzymałości i niskiego modułu sprężystości. Wykazano, że faza BCT odgrywa kluczową rolę w zwiększaniu wytrzymałości bez podwyższania modułu sprężystości. W celu scharakteryzowania mikrostruktury fazy BCT i związanych z nią mechanizmów odkształcenia przeprowadzono kompleksowe analizy z wykorzystaniem dyfrakcji elektronów wstecznie rozproszonych (EBSD) podczas odkształcania in situ oraz transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM). Uwzględniono takie mechanizmy jak poślizg dyslokacyjny, indukowana naprężeniem przemiana odwrotna fazy BCT w fazę β oraz bliźniakowanie mechaniczne. Uzyskane wyniki wskazują, że zarówno faza BCT, jak i bliźniakowanie mechaniczne przyczyniają się do umocnienia materiału, natomiast indukowana naprężeniem przemiana odwrotna fazy BCT w fazę β stanowi mechanizm relaksacji naprężeń. W rezultacie stop wykazuje wyjątkowo dobre właściwości mechaniczne: granicę plastyczności przekraczającą 1200 MPa, moduł sprężystości wynoszący około 70 GPa oraz wydłużenie na poziomie około 13%.

Artykuł:

Acta Materialia

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Agata Sotniczuk, Witold Chromiński

A benchmark of expert-level academic questions to assess AI capabilities

Testy porównawcze (benchmarki) są ważnymi narzędziami służącymi do monitorowania szybkiego rozwoju możliwości dużych modeli językowych (LLM). Jednak poziom trudności stosowanych testów nie nadąża za tym rozwojem: obecnie duże modele językowe osiągają ponad 90% poprawnych odpowiedzi w popularnych testach, takich jak Measuring Massive Multitask Language Understanding, co ogranicza możliwość rzetelnej oceny możliwości najnowocześniejszych modeli LLM. W odpowiedzi na to wyzwanie przedstawiamy Humanity’s Last Exam (HLE) – multimodalny test porównawczy obejmujący zagadnienia z pogranicza ludzkiej wiedzy, zaprojektowany jako akademicki test ekspercki z pytaniami zamkniętymi i szerokim zakresem tematycznym. HLE składa się z 2500 pytań z kilkudziesięciu dziedzin, w tym matematyki, nauk humanistycznych i nauk przyrodniczych. Test został opracowany przez ekspertów dziedzinowych z całego świata i obejmuje pytania wielokrotnego wyboru oraz pytania z krótką odpowiedzią, umożliwiające automatyczne ocenianie. Każde pytanie ma znane rozwiązanie, które jest jednoznaczne i łatwe do zweryfikowania, ale nie można na nie szybko odpowiedzieć, wyszukując informacje w internecie. Najnowocześniejsze modele LLM osiągają niską skuteczność i wykazują słabą kalibrację wyników w teście HLE, co uwidacznia znaczącą lukę między obecnymi możliwościami modeli LLM a eksperckim poziomem wiedzy człowieka w zakresie akademickich pytań zamkniętych. Aby umożliwić prowadzenie badań i kształtowanie polityki w oparciu o rzetelną wiedzę na temat możliwości modeli, udostępniamy publicznie test HLE na stronie https://lastexam.ai.

Liquid Patterning Using Droplet Impact on Textured Nonwetting Surfaces

Kontrolowanie kształtu i powierzchni obszaru kontaktu kropli z podłożem stałym podczas jej uderzenia ma istotne znaczenie w wielu procesach przemysłowych, m.in. w druku atramentowym i chłodzeniu natryskowym. W niniejszej pracy przedstawiamy nowatorskie podejście umożliwiające wyjątkowo precyzyjne kształtowanie obszaru kontaktu kropli uderzającej w niezwilżalną powierzchnię z uporządkowanym układem krzemowych mikrosłupków. Przeprowadzone eksperymenty wykazały, że zwilżony obszar kontaktu, odpowiadający stanowi Wenzela, może przyjmować różne kształty wielokątów, w tym kwadratu, prostokąta, sześciokąta, ośmiokąta i dwunastokąta. Zależy to od gęstości rozmieszczenia mikrosłupków (stosunku ich średnicy do odległości między nimi), ich układu (w rzędach lub naprzemiennego) i/lub kąta zwilżania kropli. Wyniki eksperymentów pokazują, że układ mikrosłupków w rzędach sprzyja powstawaniu obszarów kontaktu w kształcie kwadratu, prostokąta lub ośmiokąta, natomiast układ naprzemienny prowadzi do powstania kształtów sześciokąta, dwunastokąta lub wydłużonego sześciokąta. W oparciu o podstawy fizyki linii kontaktu opracowaliśmy zunifikowany model analityczny o postaci jawnej, który z dużą dokładnością opisuje morfologię zwilżania przez uderzającą kroplę, zarówno w stanie ustalonym, jak i w fazie przejściowej. Ponadto wykazaliśmy, że model ten można wykorzystać do analizy mechanizmu cofania się uwięzionego pęcherzyka powietrza podczas uderzenia kropli z dużą prędkością. Wyniki badań wskazują również na podobieństwo kształtu zwilżonego obszaru powstającego w wyniku uderzenia kropli w powierzchnię niezwilżalną do kształtu obszaru powstającego podczas parowania kropli osadzonej na powierzchni zwilżalnej. Przedstawiona strategia kształtowania obszaru kontaktu ma duży potencjał zastosowania w łatwej mikrofabrykacji układów typu lab-on-a-chip, elektronice drukowanej na podłożach polimerowych, mikromacierzach biologicznych oraz systemach zarządzania ciepłem w urządzeniach elektronicznych wykorzystujących krople.

Artykuł:

ACS Applied Materials & Interfaces

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Michał Remer

Classical floating frame of reference formulation: Tips on implementation issues and hidden details in examples containing planar beams

Podejście analizy układów w ruchomym układzie odniesienia (ang. FFRF, Floating Frame of Reference Formulation) jest szeroko stosowane w różnych środowiskach symulacyjnych służących do modelowania dynamiki odkształcalnych układów wieloczłonowych. Znajduje ono zastosowanie w przypadku układów podlegających niewielkim odkształceniom. Implementacja tej metody może wiązać się z istotnymi trudnościami – w niektórych przypadkach poprawne wyprowadzenie równań to dopiero początek wymagającego procesu. Głównym celem artykułu jest przedstawienie sposobów rozwiązywania problemów, które mogą się pojawić na etapie praktycznej realizacji tej metody. Omówiono wybrane trudności i zilustrowano je przykładami pojedynczych belek, podwójnego wahadła oraz mechanizmów nożycowych. Ponadto wyprowadzono wybrane równania, aby pomóc czytelnikom uniknąć błędów podczas tworzenia algorytmu obliczeniowego wykorzystującego tę metodę. Poprawność implementacji zweryfikowano poprzez porównanie wybranych wyników z analogicznymi rezultatami uzyskanymi za pomocą komercyjnego oprogramowania. W artykule rozważono wyłącznie uproszczoną, płaską wersję podejścia analizy w ruchomym układzie odniesienia, ponieważ jest ona wystarczająca do zilustrowania omawianych zagadnień. Taki wariant metody może być przydatny w sytuacjach, gdy bardziej złożone modele wymagają zbyt dużych nakładów obliczeniowych (np. w sterowaniu opartym na modelu) lub gdy wystarczające są modele uproszczone (np. w niektórych badaniach teoretycznych). Sformułowane w artykule wytyczne mogą być stosowane również w innych metodach modelowania układów odkształcalnych.

Artykuł:

Mechanism and Machine Theory

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Marcin Pękal

Modeling uncertainty in estimating the information quality acquired from the fire alarm systems

Artykuł prezentuje autorską metodę oceny jakości informacji w systemach sygnalizacji pożarowej, opartą na modelowaniu niepewności z wykorzystaniem rozmytych zbiorów przybliżonych i współczynnika pewności hipotezy. Zaproponowane rozwiązanie pozwala uwzględniać złożone zależności pomiędzy źródłami informacji oraz niepewność towarzyszącą procesom monitorowania bezpieczeństwa. Opracowany model umożliwia bardziej wiarygodną ocenę stanu systemu niż podejścia oparte wyłącznie na analizie niezawodności urządzeń. Wyniki badań potwierdzone analizą rzeczywistego systemu oraz symulacjami komputerowymi wskazują, że metoda może wspierać projektowanie i eksploatację nowoczesnych systemów bezpieczeństwa odpowiedzialnych za ochronę ludzi, mienia i środowiska. Publikacja wnosi nowy wkład do obszaru jakości informacji i modelowania niepewności, rozwijając narzędzia oceny systemów bezpieczeństwa stosowanych w obiektach infrastruktury krytycznej.

Artykuł:

Information Sciences

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Marek Stawowy

Optimal management of backup power supply resources for critical infrastructure sites using mobile electricity storage facilities

We współczesnych systemach elektroenergetycznych analizuje się możliwości wykorzystania niskoemisyjnych zasobów rezerwowego zasilania (ang. Backup power resources - BPR) w celu zwiększenia niezawodności dostaw energii elektrycznej i wzmocnienia odporności energetycznej infrastruktury krytycznej. Jednym z takich zasobów są mobilne magazyny energii elektrycznej (ang. Mobile electricity storage facilities - MESF). Przyjmują one postać specjalnie przystosowanych pojazdów elektrycznych (ang. Custom Electric Vehicles - CEV), wyposażonych w systemy magazynowania energii w przestrzeni ładunkowej. Celem niniejszego artykułu jest zbadanie optymalnego doboru zasobów pod względem dostępnego potencjału energetycznego, takich jak zasoby wykorzystujące technologię Vehicle-to-Grid (V2G) oraz pojazdy CEV, wspierane przez lokalny generator z silnikiem Diesla. W artykule zaproponowano metodykę badawczą służącą ocenie opłacalności ekonomicznej świadczenia usług energetycznych z wykorzystaniem MESF w celu poprawy bezpieczeństwa energetycznego odbiorów priorytetowych, w szczególności obiektów infrastruktury krytycznej, poprzez minimalizację kosztów dostaw energii elektrycznej z wykorzystaniem kombinacji zasobów BPR. Punktem odniesienia jest wartość niedostarczonej energii, szacowana za pomocą wskaźnika kosztu niedostarczonej energii (ang. Value of Lost Load - VOLL). Badanie obejmowało 18 symulacji testowych dysponowania zasobami BPR w okresie jednego roku, z uwzględnieniem godzinowego profilu zapotrzebowania odbiorcy końcowego na moc oraz prawdopodobieństwa wystąpienia ograniczeń w sieci elektroenergetycznej. Wyniki wskazują, że opłacalność ekonomiczna jest osiągana, gdy czas aktywacji usług przekracza 125 godzin, a zyski z wykorzystania takich zasobów mogą sięgać niemal 2 mln EUR. W 6 z 18 przeprowadzonych scenariuszy testowych odnotowano zyski z wykorzystania optymalnej kombinacji zasobów BPR, wynoszące od 168 000 EUR do 1 824 693 EUR. Wyniki dowodzą, że pojazdy CEV mogą być wykorzystywane do zwiększania odporności energetycznej infrastruktury krytycznej jako jeden z zasobów uzupełniających technologię V2G i generatory z silnikiem Diesla.

Artykuł:

Energy Conversion and Management

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Krzysztof Zagrajek, Desire Rasolomampionona, Mariusz Kłos

Efficient Approximation of the Arctangent Function for Computing Platforms With Limited Hardware Resources [Tips & Tricks]

Funkcja arcus tangens (arctan) znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach, od cyfrowego przetwarzania sygnałów, przez moduły orientacji urządzeń mobilnych i platformy Internetu Rzeczy (IoT), po systemy sterowania wbudowanego. Jednak złożoność obliczeniowa i wymagania dotyczące pamięci, charakterystyczne dla istniejących metod jej obliczania, stanowią istotne wyzwanie w systemach o ograniczonych zasobach sprzętowych. W niniejszej pracy przedstawiono autorskie metody zwiększania wydajności i dokładności aproksymacji funkcji arcus tangens. Poprzez optymalizację współczynników w istniejących algorytmach, zastosowanie aproksymacji wielomianowych wyższych stopni i aproksymacji przedziałowych, a także wprowadzenie zmodyfikowanego algorytmu CORDIC (Coordinate Rotation Digital Computer), zaproponowane rozwiązania pozwalają znacząco ograniczyć błędy obliczeniowe przy zachowaniu umiarkowanego zapotrzebowania na zasoby sprzętowe. Eksperymentalna weryfikacja przeprowadzona z wykorzystaniem 32-bitowego mikrokontrolera ARM Cortex-M3 oraz 8-bitowego mikrokontrolera AVR ATmega328 wykazała znaczną poprawę dokładności, umożliwiając redukcję błędu nawet o trzy rzędy wielkości przy efektywnym wykorzystaniu zasobów. Zaproponowane metody stanowią praktyczne rozwiązania dla systemów wbudowanych działających w czasie rzeczywistym, zapewniając kompromis między złożonością obliczeniową a precyzją.Uzyskane wyniki mogą znaleźć zastosowanie m.in. w urządzeniach IoT, czujnikach mobilnych i innych platformach o ograniczonych zasobach sprzętowych, otwierając drogę do dalszego rozwoju metod aproksymacji funkcji transcendentalnych.

Artykuł:

IEEE Signal Processing Magazine

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Paweł Gepner, Leonid Moroz, Jerzy Krawiec, Martyna Wybraniak-Kujawa

Machine learning-assisted kinetic matching model for rational electrode design in aqueous zinc-ion batteries

Akumulatory cynkowo-jonowe z wodnym elektrolitem charakteryzują się wysokim poziomem bezpieczeństwa i niskim kosztem produkcji. Ich rozwój ograniczają jednak problemy związane z niestabilnością metalicznych elektrod cynkowych oraz ich podatnością na rozpuszczanie. Zjawiska te prowadzą do powstawania dendrytów, spowolnienia transportu jonów i szybkiej degradacji pojemności ogniw. Zastosowanie metody interkalacji zarówno w elektrodzie ujemnej, jak i dodatniej stanowi obiecującą strategię pozwalającą wyeliminować te ograniczenia. Postęp w tej dziedzinie jest jednak utrudniony przez brak uniwersalnych kryteriów doboru par materiałów o kompatybilnych właściwościach. Dotychczasowe badania koncentrowały się przede wszystkim na optymalizacji poszczególnych komponentów, pomijając niedopasowanie kinetyki procesów elektrodowych, które ma kluczowe znaczenie dla stabilności i wydajności całego ogniwa.

W niniejszej pracy przedstawiono podejście wykorzystujące uczenie maszynowe do optymalizacji dopasowania kinetycznego elektrod, umożliwiające ilościową ocenę kompatybilności transportu jonów w akumulatorach cynkowo-jonowych. Na podstawie zależności między odległością międzypłaszczyznową a charakterystyką dyfuzji jonów Zn²⁺ opracowano dwa deskryptory pozwalające przewidywać zgodność strumieni jonowych, a tym samym racjonalnie dobierać pary materiałów elektrodowych.

Zastosowanie opracowanej metody doprowadziło do wytypowania zoptymalizowanego układu Zn₃V₃O₈||NH₄V₄O₁₀, który osiąga pojemność właściwą 310 mAh g⁻¹ i zachowuje stabilność przez ponad 12 000 cykli przy gęstości prądu 5 A g⁻¹. Następnie strategię tę rozszerzono na układy elastyczne, wykorzystując architektury oparte na przewodzących hydrożelach. Umożliwiło to opracowanie w pełni hydrożelowych akumulatorów cynkowo-jonowych, rozciągliwych we wszystkich kierunkach, charakteryzujących się pojemnością powierzchniową 1,2 mAh cm⁻² oraz gęstością energii 1070 μWh cm⁻². Uzyskane wyniki wyznaczają ilościową ścieżkę projektowania akumulatorów cynkowo-jonowych nowej generacji.

Artykuł:

Nature Communications

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Tomasz Wejrzanowski

A review on novel materials in optical waveguide sensors: opportunities and challenges for the next decade

Czujniki wykorzystujące falowody optyczne stanowią zaawansowane rozwiązania do monitorowania procesów chemicznych, biologicznych i środowiskowych, dzięki wysokiej czułości, kompaktowym rozmiarom oraz możliwości integracji z układami fotonicznymi. Tradycyjne materiały, takie jak krzem, azotek krzemu, krzemionka i polimery, przyczyniły się do wieloletniego rozwoju tej dziedziny. Ich naturalne ograniczenia w zakresie czułości, elastyczności i możliwości funkcjonalizacji powierzchni skłoniły jednak do poszukiwania nowych materiałów.

W artykule omówiono możliwości i wyzwania związane z wykorzystaniem nowych materiałów w czujnikach opartych na falowodach optycznych. Do obiecujących grup materiałów należą polimery i hydrożele, materiały dwuwymiarowe, powłoki nanostrukturalne, metamateriały oraz hybrydowe struktury porowate. Ich zastosowanie stwarza możliwości intensyfikacji oddziaływania światła z materią, zwiększenia selektywności czujników, opracowywania elastycznych urządzeń, w tym czujników ubieralnych, a także integracji wielofunkcyjnych rozwiązań z układami mikroprzepływowymi i elektroniką. Jednocześnie istotnymi barierami utrudniającymi wdrożenie tych rozwiązań pozostają problemy z powtarzalnością wyników, stabilnością, możliwością produkcji na dużą skalę oraz standaryzacją.

Dokonując krytycznej analizy zarówno potencjału, jak i praktycznych ograniczeń omawianych materiałów, autor wyznacza kierunki rozwoju badań w nadchodzącej dekadzie. Postęp w tej dziedzinie będzie zależał nie tylko od innowacji materiałowych, lecz także od rozwoju strategii integracji hybrydowej oraz współpracy między różnymi sektorami. Pozwoli to przejść od laboratoryjnych demonstracji czujników wykorzystujących falowody optyczne do ich powszechnego zastosowania w ochronie zdrowia, zapewnianiu bezpieczeństwa żywności i monitorowaniu środowiska.

Artykuł:

Materials Today

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Muhammad Ali Butt

Language models transmit behavioural traits through hidden signals in data

Duże modele językowe (LLM) są coraz częściej wykorzystywane do generowania danych treningowych dla ulepszonych modeli, jednak nadal nie jest jasne, jakie właściwości są przekazywane w procesie destylacji modeli. W niniejszej pracy pokazujemy, że destylacja może prowadzić do podprogowego uczenia się – przekazywania cech behawioralnych poprzez semantycznie niezwiązane dane. W naszych głównych eksperymentach model „nauczyciel” posiadający pewną cechę T (taką jak nieproporcjonalne generowanie odpowiedzi faworyzujących sowy lub wykazywanie szeroko rozumianego zachowania niezgodnego z intencjami twórców) generuje zbiory danych składające się wyłącznie z sekwencji liczb. Co istotne, model „uczeń” trenowany na tych danych przyswaja cechę T, nawet gdy odniesienia do T są rygorystycznie usuwane. W bardziej realistycznych warunkach obserwujemy ten sam efekt, gdy nauczyciel generuje rozumowanie matematyczne lub kod. Efekt ten występuje tylko wtedy, gdy nauczyciel i uczeń mają ten sam (lub behawioralnie dopasowany) model bazowy. Aby to wyjaśnić, przedstawiamy dowód teoretyczny pokazujący, że podprogowe uczenie się pojawia się w sieciach neuronowych w szerokim zakresie warunków, oraz demonstrujemy je na prostym klasyfikatorze typu wielowarstwowy perceptron (MLP). W miarę jak systemy sztucznej inteligencji są coraz częściej trenowane na podstawie wyników innych systemów, mogą one dziedziczyć właściwości niewidoczne w danych. W związku z tym oceny bezpieczeństwa mogą wymagać analizy nie tylko zachowania modeli, ale także ich pochodzenia, danych treningowych oraz procesów wykorzystanych do ich tworzenia.

Artykuł:

Nature

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Anna Sztyber-Betley

BODIPY Dyads Based on Fused-Ring Organoboron Scaffolds for Efficient Photodynamic Therapy Targeting Candida albicans Yeast and Biofilms

Zaprojektowano serię niezawierających atomów ciężkich fotosensybilizatorów C-BODIPY, opartych na pięciu różnych typach boroorganicznych szkieletów o skondensowanych pierścieniach przeznaczonych do zastosowania w przeciwgrzybiczej terapii fotodynamicznej. Barwniki sfunkcjonalizowano przez wprowadzenie dodatnio naładowanej czwartorzędowej grupy amoniowej lub ugrupowania 3-(etylodimetyloamonio)propano-1-sulfonianowego o charakterze jonu obojnaczego. Badania spektroskopowe, elektrochemiczne i fotokatalityczne, wsparte obliczeniami DFT, wykazały kluczową rolę struktury boroorganicznej w generowaniu stanów trypletowych. Większość kompleksów BODIPY generuje duże ilości reaktywnych form tlenu (ROS), przy czym stosunek ilości ROS powstających w mechanizmie typu I do ilości ROS powstających w mechanizmie typu II zależy od struktury elektronowej pierścienia zawierającego atom boru. Badania aktywności przeciwgrzybiczej wykazały bardzo wysoką skuteczność wobec oportunistycznych drożdży Candida albicans przy niskich stężeniach (1,1 μg/mL). Uzyskano redukcję liczby komórek planktonicznych sięgającą wartości 7 log, a także wykazano znaczną fotoaktywność wobec biofilmu, przy czym redukcja wartości MFC sięgała 4,3 log. Badania mechanizmu śmierci komórkowej wykazały, że komórki poddane fotoinaktywacji ulegają apoptozie. Ponadto wykazano, że kompleksy BODIPY ograniczają adhezję komórek do powierzchni biotycznych, zapobiegając powstawaniu biofilmu.

Artykuł:

Journal of Medicinal Chemistry

Rok wydania:

Autorzy z PW:

Karolina Urbanowicz, Paulina Marek-Urban, Karolina Wrochna, Marta Rogalska, Kamil Kotwica, Izabela Nasiłowska, Maciej Trzaskowski, Jolanta Mierzejewska, Monika Staniszewska, Krzysztof Durka