Opublikowano: 27.04.2026 11:10
Program Fundacji Dekabana - doświadczenia stypendystów PW
Na Politechnice Warszawskiej aktywnie wspieramy rozwój naszych naukowców, oferując im dostęp do międzynarodowych programów stypendialnych. Jednym z nich jest projekt Fundacji Dekabana, który umożliwia realizację badań w Stanach Zjednoczonych. Z programu skorzystali już badacze PW, a my zapytaliśmy ich o przemyślenia i wnioski.
Fundusz Dekaban został ustanowiony w 1993 roku dzięki darowiźnie dr. Anatole’a S. Dekabana i Pameli D. Dekaban. Jego celem jest wspieranie wymiany wiedzy technicznej między naukowcami Politechniki Warszawskiej a Uniwersytetem Michigan. Jednym z kluczowych elementów programu są roczne stypendia dla adiunktów naszej Uczelni, realizowane w College of Engineering. Uczestnicy mają możliwość prowadzenia badań, rozwijania współpracy międzynarodowej oraz budowania relacji naukowych w środowisku, które trudno byłoby osiągnąć podczas krótszych pobytów.
Poznajcie kilku stypendystów, którzy mieli okazję wziąć udział w programie.
Dr inż. Małgorzata Wydra
Dr inż. Małgorzata Wydra z Wydziału Budownictwa, Mechaniki i Petrochemii była stypendystką w latach 2024–2025. Swój roczny pobyt realizowała w Department of Civil and Environmental Engineering na Uniwersytecie Michigan, gdzie współpracowała z prof. Ann Jeffers. Jej badania dotyczyły bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji betonowych, ze szczególnym uwzględnieniem słupów ze zbrojeniem niemetalicznym BFRP. Efektem tej pracy była publikacja w czasopiśmie Fire Safety Journal, przygotowana również we współpracy z Instytutem Techniki Budowlanej. Rezultaty badań pozwoliły jej zgłosić referat na międzynarodowe sympozjum dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które odbędzie się we Francji w 2026 roku.
„Uważam, że wyjazd miał pozytywny wpływ na poziom moich kompetencji w zakresie analiz numerycznych, w tym analiz CFD (ang. Computational Fluid Dynamics). Miałam również możliwość uczestniczenia w różnego rodzaju warsztatach i seminariach. Wyjazd był okazją do poznania nowych metody pracy w zespołach złożonych ze specjalistów różnych dziedzin i kultur.” - podsumowała dr inż. Małgorzata Wydra
Dr inż. Michał Remer
Dr inż. Michał Remer z Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa, stypendysta z lat 2024–2025, realizował swój pobyt w Department of Mechanical Engineering, w Energy Transport Laboratory kierowanym przez prof. Solomona Aderę. Zajmował się badaniami oddziaływań kropli z powierzchniami o złożonej mikrostrukturze oraz analizą zjawisk związanych z ich ruchem i tarciem. W swoich badaniach wykorzystywał zaawansowane techniki optyczne i laserowe. Równolegle uczestniczył w projektach związanych z modelowaniem przepływu i wymiany ciepła w ogniwach bateryjnych oraz interakcjami cieczy z powierzchniami drukowanymi w technologii 3D. Efektem pobytu są przygotowywane publikacje oraz rozwinięta sieć międzynarodowych kontaktów badawczych.
„Wyjazd pozwolił mi rozwinąć kompetencje w zakresie nowoczesnych metod eksperymentalnych – optyki i technik laserowych stosowanych do analizy zjawisk dynamicznych na granicy faz. Zyskałem też cenne doświadczenie w pracy interdyscyplinarnej, łączącej mechanikę płynów, fizykę powierzchni i technologię materiałową. Bardzo ważnym elementem była również współpraca mentoringowa z doktorantami i studentami, w tym w ramach programu UROP, w ramach którego dwójka moich podopiecznych otrzymała wyróżnienia Blue Ribbon.” - powiedział dr inż. Michał Remer
Dr inż. Tomasz Kułakowski
Dr inż. Tomasz Kułakowski z Wydziału Inżynierii Lądowej, stypendysta w latach 2023–2024, również pracował w Energy Transport Laboratory na Uniwersytecie Michigan. Jego głównym projektem było zaprojektowanie i przeprowadzenie eksperymentów dotyczących wymiany ciepła podczas kondensacji pary wodnej na powierzchniach o zróżnicowanych właściwościach zwilżania. Równolegle nadzorował prace doktorantów i studentów oraz angażował się w programy badawcze dla młodszych uczestników, w tym REU. Jego pobyt zaowocował publikacją czterech artykułów w renomowanych czasopismach oraz prezentacjami na międzynarodowych konferencjach.
„Pobyt na University of Michigan pozwolił mi przede wszystkim rozwinąć kompetencje w zakresie projektowania i prowadzenia zaawansowanych eksperymentów z obszaru wymiany ciepła i przemian fazowych. Istotnym osiągnięciem było doprowadzenie do publikacji czterech artykułów naukowych w renomowanych czasopismach międzynarodowych oraz zaprezentowanie wyników na czterech konferencjach. Zdobyłem cenne doświadczenie w mentoringu studentów i doktorantów.” - podsumował dr inż. Tomasz Kułakowski
Dr inż. Maciej Przybylski
Dr inż. Maciej Przybylski z Wydziału Mechatroniki, stypendysta z lat 2021–2022, realizował projekt w obszarze robotyki i uczenia maszynowego pod kierunkiem prof. Benjamina Kuipersa. Pracował nad systemem uczenia się ze wzmocnieniem opartym na wewnętrznej motywacji, inspirowanym mechanizmami znanymi z psychologii rozwojowej. W ramach badań opracował podejście, w którym robot uczy się nowych umiejętności poprzez eksplorację i analizę efektów własnych działań, co pozwoliło mu w krótkim czasie opanować manipulowanie obiektami.
„Wyjazd do USA z wizytą w jednym z najlepszych ośrodków naukowych, jest nieocenionym doświadczeniem na każdym poziomie. Przede wszystkim, miałem możliwość podjąć temat badawczy, z którym nie zetknąłem się w Polsce. Równie cennym doświadczeniem była możliwość obserwacji organizacji pracy, organizacji przestrzeni do pracy oraz tego jak ważną rolę pełnią doświadczeni naukowcy w tworzeniu zespołów badawczych. Ze stażu wróciłem z przekonaniem, że w pracy naukowej nie należy kierować się trendami, a chęcią rozwiązania problemów trudnych, których rozwiązań należy szukać na połączeniu wielu dziedzin.” - mówił dr inż. Maciej Przybylski
Dr inż. Michał Wojasiński
Dr inż. Michał Wojasiński z Wydziału Inżynierii Chemicznej i Procesowej, stypendysta z lat 2021–2022, prowadził badania w obszarze inżynierii biomedycznej w zespole BakerLab. Pracował nad rozwojem technologii elektrodruku 3D z roztworów polimerów, umożliwiającej tworzenie struktur przypominających mikronaczynia krwionośne. Jego zadaniem było opracowanie parametrów procesu pozwalających na kontrolowane tworzenie mikrowłókien o bardzo małych średnicach oraz określonych właściwościach. Efektem badań była publikacja w czasopiśmie Advanced Functional Materials, w której pokazano możliwość tworzenia struktur wspierających wzrost komórek mięśniowych i śródbłonka.
„Usłyszałem, że stypendium to ma na celu poszerzanie horyzontów pracowników PW i zachęcanie ich do wracania na uczelnię i wdrażania zaobserwowanych wzorców. Pozostało mi więc uczyć się amerykańskiej otwartości i przywieźć ją do Polski. W ten sposób nabrałem jeszcze więcej śmiałości do rozpoczynania projektów międzynarodowych. Myślę, że bez amerykańskiego otwarcia się na ludzi, takie współprace mogłyby przebiegać zupełnie inaczej lub nawet się nie zacząć.” - Skomentował dr inż. Michał Wojasiński
Obecnie trwa nabór do kolejnej edycji programu Fundacji Dekabana. Stypendium skierowane jest do pełnoetatowych pracowników Politechniki Warszawskiej oraz Uniwersytetu Michigan. Wsparcie jest zapewniane w formie dofinansowania dla adiunktów WUT na okres 12 miesięcy. W momencie składania wniosku wymagane jest uzyskanie stopnia naukowego doktora n.t. oraz pełnoetatowe zatrudnienie w WUT. Wybrani kandydaci (stypendyści Dekaban) będą zatrudnieni jako adiunkci wizytujący w College of Engineering na Uniwersytecie Michigan. Poziom wsparcia zależy od dostępności środków z funduszu, a w RA 2026/2027 jest możliwość, aby jednocześnie dwie osoby otrzymały stypendium na okres dwunastu miesięcy każdego roku.
Podobne tematy: