W ostatnich latach w Warszawie obserwuje się rozwój licznych wielofunkcyjnych kompleksów powstających na terenach dawnych zakładów przemysłowych. Inwestycje te wykorzystują relikty historycznej architektury industrialnej, świadomie odwołując się do przemysłowej przeszłości tych miejsc. Pomimo silnej presji inwestycyjnej, wysokich cen gruntów oraz rosnących kosztów realizacji, coraz większa liczba inwestorów dostrzega znaczenie zachowania fragmentów, a niekiedy nawet całych zespołów, dawnej zabudowy poprzemysłowej. Artykuł analizuje trzy kluczowe projekty rewitalizacji terenów poprzemysłowych w Warszawie, które w udany sposób łączą współczesne rozwiązania architektoniczne z pamięcią o historycznych funkcjach przemysłowych tych obszarów. Każdy z omawianych przykładów ukazuje, w jaki sposób nowoczesna architektura może współistnieć z substancją historyczną, tworząc przestrzenie respektujące dziedzictwo miejsca, a jednocześnie odpowiadające na potrzeby współczesnego życia miejskiego. Zrewitalizowane obszary pełnią nie tylko funkcje mieszkaniowe, komercyjne i kulturalne, lecz także stanowią swoiste „żywe pomniki” dziedzictwa przemysłowego miasta. Tym samym przyczyniają się do przekształcania krajobrazu urbanistycznego Warszawy, inicjując wartościowy dialog pomiędzy historią a nowoczesnością.